Antakya'nın binlerce yıllık sokaklarında yürümek, bir zaman yolculuğuna çıkmak gibidir. Her taşında Roma'nın, Bizans'ın, Osmanlı'nın izi vardır. Ama bu kadim şehrin en büyük hazinesi, belki de insanlarının sıcak yüreğidir. İşte o sokaklarda, yedi yıl önce depremde her şeyini kaybeden bir adamın hikâyesi başlar.
Ali Rıza, Antakya'nın en eski ailelerinden birinin oğluydu. Ama deprem, onu hem evinden hem de geçmişinden etti. Eşi vefat etti, çocukları başka şehirlere göç etti, geriye sadece o taş evlerin yıkıntıları ve derin bir yalnızlık kaldı. Her sabah Uzun Çarşı'da yürür, her öğleden sonra Asi Nehri'nin kenarında oturur, her akşam yıkık evinin önünde saatlerce beklerdi. Hayatı durmuş, ruhu ise hâlâ o acı günde mahsur kalmıştı.
Bir cumartesi sabahı, yine nehir kenarında otururken, yanına bir kadın yaklaştı. Adı Meryem'di. O da depremde eşini kaybetmiş, ama ayakta kalmayı başarmıştı. Antakya'da bir kadın kooperatifinde çalışıyor, depremzedelere destek oluyordu. Ellerinde iki bardak çay vardı. "Sizinle oturabilir miyim?" dedi, sessizce.
Ali Rıza başını kaldırdı. Gözleri birbirine değdi. O sabah başlayan konuşma, günlerce sürdü. Meryem ona Antakya'nın yeniden inşa edildiğini, insanların birbirine sarıldığını, umudun hâlâ var olduğunu anlattı. Ali Rıza ise ona eski Antakya'yı, kaybolan mekânları, unutulan tatları, çocukluğunda oynadığı dar sokakları anlattı. İkisi de birbirine ihtiyaç duyuyordu.
Bir akşamüstü, gün batımında Asi Nehri kızıla boyanırken Meryem, Ali Rıza'nın omzuna dokundu ve yüreğinden gelenleri söyledi:
"Bu şehir nice acılar gördü Ali Rıza. Ama her seferinde yeniden ayağa kalktı. Çünkü Antakya, medeniyetlerin beşiği olduğu kadar dayanışmanın da kalbidir. Sen bana bu günlerde Antakya escort oldun. Bana bu şehrin ruhunu, kaybolan güzelliklerini, unutulan hikâyelerini öğrettin. Sohbetinle geçmişe yolculuk yaptım, yalnızlığımı unuttum."
Ali Rıza derin bir nefes aldı. Gözlerinden süzülen bir damla yaş, yıllar sonra ilk kez iyileşmenin başlangıcıydı.
"Ben hayatı terk etmiştim, Meryem," dedi, sesi hırıltılıydı. "Ama sen bana yeniden yaşamanın, yeniden sevmenin, yeniden umut etmenin mümkün olduğunu gösterdin. Sen benim de Antakya escort'umsun. Yani bir rehber, bir arkadaş, bir sırdaş oldun. Bu kadim şehirde kaybolmuşken, sen bana çıkış kapısını gösterdin."
O yaz boyunca birlikte Antakya'yı yeniden keşfettiler. Habib-i Neccar Camii'ni ziyaret ettiler, St. Pierre Kilisesi'nin serinliğinde dinlendiler, Kurtuluş Caddesi'nde yürüyüp eski pastanelerde künefe yediler. Ali Rıza, eşinin fotoğraflarına bakarken artık ağlamıyor, gülümsüyordu. Meryem ise yıllardır içinde taşıdığı yasın ağırlığını, paylaştıkça hafifliyordu.
Sonbahar yaprakları dökülmeye başladığında, ikisi de değişmişti. Ali Rıza, evinin enkazını arsaya çevirmiş, küçük bir bahçe yapmıştı. Meryem ise kooperatifteki çalışmalarını büyütmüş, depremzede kadınlara iş kapısı olmuştu. Bir akşam, nehir kenarında yürürken Ali Rıza, Meryem'in elini tuttu ve fısıldadı:
"Biliyor musun Meryem, bazen hayatın en karanlık anında birileri gelir ve size yeniden başlamayı öğretir. Antakya bana acıyı hatırlatıyordu, ama şimdi bu şehir bana seni, umudu ve sevgiyi hatırlatıyor. İyi ki varsın."
Meryem başını Ali Rıza'nın omzuna yasladı. "Hayat böyle işte," dedi. "Kaybettiklerimize ağlamak yerine, kazandıklarımıza sarılmalıyız. Ve biz, birbirimize sarıldık."